Een ‘bizondere’ dag in Yellowstone

Yellowstone National Park

Onze tweede dag in Yellowstone National Park, het oudste nationale park in de Verenigde Staten, beginnen we bij de Mud Pool Area. En daar staat ons een bijzondere verrassing te wachten. De Mud Pool Area, een serie pruttelende, sissende en gloeiend hete modderpoelen, heeft z’ n ontstaan te danken aan dezelfde geothermische processen als de geisers die we een dag eerder bezocht hebben. Maar het resultaat is totaal anders.

Het is nog vroeg als we de camper de parkeerplaats op rijden. De Mud Pool Area is niet al te groot en het is nog rustig. Je kunt hier zogezegd voor de deur parkeren en het plankier oplopen. Gewoon over de grond lopen mag niet. Daarvoor is de natuur te kwetsbaar. En het valt niet uit te sluiten dat de grond je letterlijk te heet onder de voeten wordt. Het heet hier namelijk niet voor niets ‘Cooked Hill’.

Tot midden jaren zeventig stond hier een bos, totdat er een serie aardbevingen optrad. Dat konden de bomen nog wel aan. Maar door die aardbevingen kon ineens heet materiaal uit het binnenste van de aarde aan het oppervlak komen en begon de bodemtemperatuur tot boven de honderd graden te stijgen. En dat trokken de bomen dus niet. Bij bosjes legden ze het loodje.

Bizon bij de Mud Pool Area

Nu zijn er op diverse plekken kokend hete modderpoelen, die pruttelen of soms hevig borrelen door de gassen die er in opstijgen. We lopen net weg bij zo’n poel als ineens een boom aan de rand van het bos hevig begint te schudden. Het is geen aardbeving, maar een bizon die vanuit het bos opduikt en net een sappig hapje gras onder het boompje ontdekt heeft. Maar de verrassing wordt nog groter als het beest ineens helemaal tevoorschijn komt. Het jonge mannetje kuiert op z’n dooie akkertje langs het plankier waar allemaal mensen op staan.

Nu staan overal borden waarop staat hoe ver je bij welk dier vandaan moet blijven. Honderd meter van beren en 25 meter van bizons. En deze kolos loopt op hooguit 2,5 meter! Als je wilt, zou je hem kunnen aanraken. Dit is echt heel gaaf, maar ja, het blijft een onberekenbaar en wild dier. Gelukkig geeft iedereen hem wel de ruimte. Op zeker moment klautert hij op het plankier, stapt er aan de andere kant weer van af en gaat lekker bij een heetwaterpoel liggen alsof hij wil zeggen ‘Kom maar op met die fotoshoots’.

Bizon in Yellowstone

File in Hayden Valley

Is deze ontmoeting al heel ‘bizonder’, het wordt nog mooier. Als we met de camper de parkeerplaats af willen rijden, staat er een flinke file. We hebben geen idee wat de oorzaak is, maar we kunnen netjes invoegen. Langzaam rijden we Hayden Valley binnen en daar wordt de oorzaak van de file duidelijk: er lopen grote groepen bizons vlak naast de weg. Sterker nog: ze steken af en toe gewoon over. Iedereen verkeert in de hoogste staat van opwinding en probeert z’n auto of camper langs de kant van de weg te parkeren om de kudde op z’n gemak te bekijken. Dit zijn natuurlijk wel de ervaringen waar je voor naar Yellowstone National Park bent gekomen! Rangers proberen de boel nog een beetje in goede banen te leiden.

Watervallen bij de Grand Canyon of the Yellowstone National Park

Even later rijden we door naar Canyon Village waar de Upper en de Lower Falls vanaf behoorlijke hoogte massa’s water naar beneden storten. Dit gebied heet The Grand Canyon of the Yellowstone National Park en je kunt hier een paar leuke wandelingen maken. Maar het is niet te vergelijken met de echte Grand Canyon in Arizona die we eerder op onze camperreis bezocht hebben.

Waterfall in Yellowstone

Mammoth Hot Springs

We gaan verder naar het vierde reisdoel van die dag: de Mammoth Hot Springs, een serie bijzonder gevormde kalkafzettingen in het noorden van Yellowstone National Park. Ook hier moet je over houten bruggen lopen om het kwetsbare ecosysteem te beschermen. Opnieuw wordt het fenomeen veroorzaakt door heet water uit de aarde, maar het levert weer een heel ander natuurverschijnsel op dan bijvoorbeeld bij de geisers en heetwaterpoelen die we eerder gezien hebben. Mammoth Hot Springs ligt nogal excentrisch in het noorden van Yellowstone National Park, maar het is zeker de moeite van de rit waard. Alleen wordt er tussen Norris Geyser Basin n Mammoth Hot Spings aan de weg gewerkt. Dat komt er in de praktijk op neer dat de hele weg er uit geboord is en we stapvoets over een echte ‘dirt road’ moeten rijden.

Maar deze dag in Yellowstone kent nog meer verrassingen. Dat ontdekken we nogmaals als we op zoek gaan naar de noordelijke uitgang van het park. We willen die nemen om via Highway 8 naar de KOA-camping in Billings, Montana te rijden, het eindpunt van die dag. Maar onze routeplanner en de verkeersborden sturen ons in plaats daarvan naar de noordoostelijke uitgang van Yellowstone National Park, via Highway 212. Dat is de Beartooth Highway, een van de mooiste Scenic Byways van de VS. Maar de 212 duurt ook flink langer en dat was eigenlijk niet de bedoeling. Maar ja, terugrijden kost meer tijd. En gelukkig hebben we de benzinetank ’s ochtends tjokvol gegooid, want benzinepompen zijn hier schaars.

Yellowstone

Bizons en bevers

Maar opnieuw, kort voor Lamar Valley, verrast Yellowstone ons. Het stikt hier namelijk van de bizons. Regelmatig moeten we stoppen om ze pal voor onze neus over te laten steken. En ook even verderop bij een brug over een rivier trappen automobilisten acuut op de rem. Het blijkt dat er beneden in de rivier bevers zijn gespot. Na best nog een flinke rit rijden we het park uit, Montana in. Pal naast de ingang van het park ligt het gehucht Silver Gate. Het is eigenlijk meer een verzameling winkeltjes, kroegen, tankstations en bedrijven waar je bijvoorbeeld all terrain vehicles kunt huren om off the road te gaan crossen. Het begint is inmiddels rond zeven uur geworden en we willen eigenlijk voor donker de top van de Beartooth Highway gepasseerd zijn. Het gas gaat er dus op en dat kan ook, want de wegen in Montana zijn breed, van uitstekend asfalt voorzien en is bijna geen kip op de weg.

In de schemering over de Beartooth Highway

Terwijl de schemering invalt, klimmen we hoger en hoger tot we in een boomloos toendra landschap terecht komen. Af en toe zijn er bergmeertjes langs de weg. Vanuit Montana zakken we weer af, Wyoming in. Hoger en hoger gaat het en we krijgen nu echt haarspeldbochten voor de kiezen. Het is echt een schitterende route, dat zien we zo ook wel, maar de duisternis begint nu echt in te vallen en dat betekent dat we alle aandacht op de weg moeten richten. Zelfs in augustus liggen op deze hoogte nog verdwaalde sneeuwvelden en er staat zelfs een oude skilift. Geen idee hoe je hier op ski’s naar beneden kunt, want we zien alleen maar lawines van scherp gekarteld puin waar je zelfs met een hele dikke sneeuwlaag erop nog niet vanaf kunt.

En dan ineens, pal achter de top, op circa 3300 meter, rijden we weer Montana binnen. Er ligt een prachtige, brede, splinternieuwe asfaltweg waar je 75 mijl per uur mag rijden. En dat terwijl we net onder de top kruipend door de haarspeldbochten moesten. Maar het kan veilig en dus kunnen we weer even lekker opschieten. Desondanks blijft er nog tijd over om in het bleke licht van de maan van de omgeving te genieten.

Het loopt tegen negenen als we Red Lodge binnen rijden, het eerste teken van de bewoonde wereld in uren. We hebben stevige trek, maar geen zin om lang in een restaurant te gaan zitten. We parkeren de camper voor de deur van de plaatselijke rechtbank, steken de gasoven aan en binnen een kwartier staan er twee dampende pizza’s op tafel. Zo’n anderhalf uur later komen we aan op de Koa-camping in Billings, Montana. De receptie is al lang gesloten, maar de nachtwaker brengt ons naar onze plek. Snel water en stroom aansluiten en slapen maar.

Lees ook deel I van Nico in Yellowstone