De laatste weken breken aan

De laatste weken breken aan

Al ruim 5 weken rijden we nu rond in ons ‘huis op wielen’. Onze camper, die niet van ons is, maar wel van ons voelt. 5 weken waarin de ene leuke ervaring bijna overtreft. Bijna. Want alles is een ervaring in eigen waarde. In eigen schoonheid. In eigen beleving. We hebben onze eigen herinneringen aan Las Vegas, de stad die helemaal gemaakt is, waar niets is wat het lijkt, maar waar alles lijkt wat het is. Heel echt was het overdoen van onze trouwbelofte, de helicoptervlucht, het zipline avontuur. Die herinneringen nemen we mee. Net als de herinnering aan de mooiste zonsondergang ooit die we daarna in Death Valley hebben gezien.

Het leek alsof een schilder hoog boven in de lucht met een grote kwast bezig was de lucht te kleuren. De diepblauwe lucht werden wolken waarin een groot vuur leek te branden. Het enige dat ik kon doen was op de grond gaan zitten en er naar kijken. De schilder schilderde zo snel dat de foto’s het niet konden bijhouden. Zo zag je een grote streep, zo braken de wolken in gele vlammen uiteen om weer even later roze schaduwen en gouden vlammen uit te spuwen. Geen foto kan ooit laten zien hoe mooi het was. Daar, in de lucht boven die grote vlakte.

De Nationale Parken

Ook mooi, op een andere manier, zijn Yosemite National Park en Sequoia National Park. Vanuit Death Valley konden we over de normaal gesloten Tioga pass rijden. Deze hoogst gelegen autoweg van Amerika begint aan de oostkant van Yosemite en kronkelt zich op bijna 9000 voet hoogte richting Yosemite dal. De uitzichten zijn fantastisch: diepe dalen, blauwe meren en op deze hoogte uiteraard ook sneeuw aan de kant van de weg.

Omdat we al wat later in het seizoen reizen zijn in Yosemite en Sequoia al veel dingen gesloten. Zeker in Sequoia is dat jammer, omdat we met onze camper niet de hele weg kunnen afleggen omdat voertuigen boven 22 feet niet toegestaan zijn. En de shuttlebussen rijden dit jaar niet meer. Maar onze benen doen het nog goed, dus een paar mooie hikes over –jawel- gemakkelijk bereikbare paden tonen toch veel van de schoonheid van beide parken. En zo hebben we toch veel gezien. Ook wildlife. Geheel onverwacht liep in Yosemite een beer in de bosjes naast het wandelpad. Op zijn dooie akkertje liep hij weg toen iedereen bleef staan om hem te fotograferen.

Toch is ook het improviseren om nog zo veel mogelijk van de parken te zien, is een ervaring. En de herinneringen aan wat we allemaal gezien en gedaan hebben raken we nooit meer kwijt. De laatste weken breken nu aan. We gaan langzaam richting kust. Op zoek naar nog meer leuke dingen en een beetje aangenaam weer. Zodat we misschien nog een keer in korte broek kunnen. Die ligt tot nu toe helemaal voor niets in de kast! Maar hoe dan ook, gelukkig hebben we nog een paar weken om er mooie herinneringen bij te maken!