Een ode aan Mount St. Helens

Mount st Helens

Mount St. Helens. Wat ben je mooi! Ik kon niet genoeg van je krijgen vandaag. 13 jaar nadat je in 1980 zelf had besloten dat je te hoog was geworden en je jezelf dan maar had opgeblazen, had ik je al een keer bezocht. Je etaleerde toen je destructieve kracht over de wijde omgeving: een en al afgeknapte bomen, miljoenen bomen, als lucifers omver getikt door de onzichtbare duim en wijsvinger van God.

Maar nu, 38 jaar na je Apocalyps, ben je mooier dan ooit tevoren. Je ijzige top ademt onzichtbaar maar meetbaar in en uit, als de buik van een slapende reus. Indian Paintbrush, margrieten en lupines groeien uitbundig aan je lavavoeten, bestoven door geduldige hommels, zorgeloze koningspages en nerveuze kolibries.

Natuurlijk moest ik vandaag met de kinderen een wandeling maken in jouw aanzien, maar een drukkende warmte stuurde ons halverwege ons doel al terug. Och, dat geeft niet: voor het eerst hebben ook zij gezien hoe dood en verderf in de natuur nodig zijn om nieuw leven te laten ontstaan. The circle of life..

Mount St. Helens, wat ben jij een mooie berg!