Inpakken en wegwezen

Soms moet een mens weten wanneer hij beter de lippen stijf op elkaar houdt. Vooral als er kinderen in de buurt zijn. En als je de zin voelt opborrelen ‘wat dacht je ervan om eens vier weken met de camper door Amerika te trekken’ … Het moment dat de woorden je mond verlaten, weet je dat er geen weg terug is. De fonkelende ogen rond de ontbijttafel schreeuwen het uit: inpakken en wegwezen! Pijnlijk moment. Hold your horses boys! Leg maar eens uit dat er nog zo’n 15 maanden tussen de impulsieve woorden van papa en de roadtrip liggen. Als er al een roadtrip komt. Dat spreekt. Maar niet voor die twee jonge tieners.

Intussen zijn we een dik half jaar verder en hebben onze plannen al aardig wat vorm gekregen. Het worden vier weken New YorkMiami – New York in de zomer van 2014. Vier weken lang met vier in een rijdende leefkamer. De ultieme test! Aan de andere kant van de oceaan. No way out. Als we even grasduinen in onze campertrips van de voorbije jaren naar FrankrijkSchotland en Denemarken, dan moet het lukken. Aan de bestemming zelf zal het alvast niet  liggen. Alhoewel, bestemming is niet het correcte woord. Het is het reizen zelf waar ik enorm naar uitkijk. Het cruisen door grootsteden, onmetelijke vlaktes en verlaten dorpjes.

Cowboy & Indiaantje

Ik heb iets met Amerika. Iets onverklaarbaar. Het trekt me aan. Al sinds ik als jong broekje Cowboy & Indiaantje speelde met mijn Playmobil. Ik ben verslingerd aan de West Coast, New York, Nashville, Memphis, San Francisco, Mississippi,… Grijp iedere kans mogelijk om erheen te trekken. Ik wil dat de kinderen het ook ervaren. Ervan proeven (in de hoop dat ze er ooit willen studeren en we véél op bezoek kunnen gaan). Het is nu dat we dergelijke trip moeten organiseren, in de jaren net voor ze hun puberteit intuimelen. Nu ze nog helemaal zot te krijgen zijn voor doldwaze (impulsieve) dromen.

Zo liet ik onlangs vallen dat we eigenlijk allemaal (mama, papa en de two boys) ukelele zouden moeten leren spelen en enkele nummers van de FooFighters inoefenen. Dan kunnen we op onze roadtrip enkele camperconcertjes geven als de Fookelelees of de Fukelighters. Je had hun oogjes moeten zien. Wat een moment. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik sindsdien nog niet veel ukelele door het huis heb horen galmen. Ach, soms is het moment zelf al voldoende. En zo wil ik er vele tientallen aan elkaar rijgen in die vier weken.