Kusten en fjorden

Kusten en Fjorden

In de laatste dagen van zijn vakantie cruist Jonathan met zijn gezin langs de prachtige Oregon Coast om via e fjorden van Washington te eindigen in Olympic National Park, een bergwildernis op een (Amerikaanse) boogscheut van Seattle en Tacoma.

Route 101 El Camino Real

Na ons bezoek aan Redwood National Park haasten we ons noordwaarts. Of moet ik zeggen: kruipen? Route 101, El Camino Real, die alle kustplaatsjes van San Diego in Californië tot Port Angeles in Washington met elkaar verbindt, valt dik tegen als ik naar onze snelheidsmeter kijk. Ik denk dat we het gemiddelde van 40 per uur – kilometer, niet mijl, niet halen. Met als resultaat dat we elke avond pas rond 6 of 7 uur op de volgende camping aankomen.
Het voelt als gejaag: er zijn onderweg zo verschrikkelijk veel mooie plekken te zien en te ontdekken langs de kust en we moeten strenge keuzes maken! Vooral het stuk tussen de Californische grens en het stadje Lincoln, waar we zowat 2 dagen over doen, bulkt van de postkaartuitzichten. Het valt echter niet mee om onze grote camper (27 foot) zomaar aan de kant te zetten voor een fotostop: veel pullouts zijn krap en klein en liggen aan de overkant van de weg, vlak voor én na een flinke bocht. Tip: wil je écht sightseeën langs Oregons wonderschone kustland, rij dan van noord naar zuid en in een auto. Doe je het met de camper, zoals wij, plan dan maximaal 120 km per dag als je nog tijd wilt overhouden om iets te ondernemen.

Neem een dikke trui mee

Overal langs de Oregoniaanse kust vind je State Parks waar je kunt kamperen. Het zijn enorme terreinen in het bos, vaak op wandelafstand van duinen of strand (let op: de duinenrij is hier vaak enkele kilometers breed!). Alles is er schoon en goed geregeld. Je ziet er hoe de doorsnee Amerikaan vakantie viert. Met mega ‘RV’ of met een klein koepeltentje, het maakt niet uit: het leven speelt er zich buiten af. Neem wel een dikke trui mee, want aan de Stille Oceaan zit je in de zomermaanden van 5 uur ’s middags tot 10 uur ’s ochtends onder de wolken of zelfs in de mist (wie ooit in de zomer San Francisco bezocht heeft, weet wat ik bedoel).

Olympic NP Washington

Boven de wolken rijden

Ondanks dat onze planning voor de kustroute wat te optimistisch bleek, hebben we tijd gemaakt om de Sea Lion Caves vlakbij Newport te bezoeken. Tientallen luidruchtige zeeleeuwen verdringen zich op de rotsen van een enorme alkoof aan de basis van een enorme klif (zelf bereiken we de grot via een lift). Verderop vinden we een ranch en kunnen we een middag te paard het strand op. Wat een heerlijk gevoel, en koud! De spierpijn voelen we twee dagen later nog.

Het bloed kruipt…

Toch kunnen we niet laten om, eenmaal de machtige Columbia River over te zijn gestoken, Washington weer in, de binnenlandroute te kiezen naar Olympic National Park. Niet dat we veel sneller opschieten: de weg kronkelt uren en uren door kapbossen alvorens de idyllische kust van Hood Canal te bereiken, een echt fjord dat de ‘Peninsula’ van Amerika’s meest noordwestelijke staat scheidt van het vasteland als het ware. Onderweg worden we verrast door een kudde wapitiherten, die achteloos staan te grazen in de grasrijke deltamonding van een bergrivier. Een witkoparend zit op een dode boomstronk die uit het water van het fjord steekt en een visarend draait rondjes boven de delta, op zoek naar voedsel. Alleen een beer ontbreekt nog in dit tafereel…

Olympic NP

Olympic National Park

Victoria, hoofdstad van British Columbia, ligt net aan de overkant van de Straat van Juan de Fuca als we een fotogenieke stop maken in het havenstadje Port Townsend. De Victoriaanse villa’s en statige bakstenen (!) winkelpanden uit het begin van de vorige eeuw getuigen van een rijk koopvaardijverleden.

Woeste bergen

Ons doel is echter Olympic National Park, wellicht het meest onderschatte nationale park in de VS. Het is druilerig weer als we in de voormiddag vanuit Port Angeles op zeeniveau de berg omhoog kruipen over (alweer) een weg met duizend bochten. De 17 mijl lijken een maat voor niets te worden als de miezer ook nog eens overgaat in regen. Niet voor niets staat het gebergte bekend om de bijbelse hoeveelheden regenval dat het jaarlijks over zich heen krijgt, met regenwoud en sneeuwtoppen tot gevolg. Als we echter bijna bij het bezoekerscentrum van de onheilspellend genaamde Hurrican Ridge zijn dat op 1500 meter hoogte ligt, wijken de wolken voor de zon zoals de Rode Zee voor de staf van Mozes en parkeren we ons huis op wielen onder een stralende hemel.

Passend slotakkoord

We smeren ons in met factor dertig en maken een relaxte bergwandeling naar Hurricane Hill, 10 km heen en terug. Op de top merken we dat de besneeuwde Olympic Mountains langs alle kanten worden belaagd door dikke wolken. Het gebergte is een rotseiland temidden van een oceaan van waterdamp. En wij staan boven op een rots in de branding, in het gezelschap van nog een tiental wandelaars, twee erg nieuwsgierige herten en twee bedelende chipmunks. Een passender slotakkoord voor deze zeer afwisselende reis door Oregon, Washington en een heel klein stukje Californië kan ik niet bedenken.