Never with a smile

camperverhuur amerika

“Kan je die glimlach van je gezicht halen?” Even kijkt mijn vrouwtje de portretfotograaf beledigd aan. “Ja mevrouw, op je internationale pas moet je met een strak gezicht op de pasfoto prijken.” Geen glimlach dus. En zo zitten we nu opgescheept met 16 pasfoto’s van de familie Azijndrinkers. Verzuurde Belgen. Op foto althans. En in viervoud! In deze tijden van digitale fotografie is het vreemd om naar de lokale fotograaf te trekken, boos te kijken, vier afgedrukte pasfoto’s in je pollen gedrukt te krijgen om dan in het stadhuis eentje af te geven. En dan zakt je broek pas echt af: de brave dame aan het loket scant je foto in en geeft die meteen terug.  Hallo? 2014? Maar niemand geeft thuis…Kostprijs: 50 euro aan pasfoto’s en 234 euro aan administratie voor de reispassen. En ESTA lacht ons in de verte ook nog toe. En dat allemaal om vier verzuurde Belgen naar de USA te krijgen.

Welcome to the USA

Wat me meteen aan die arme grenswachters op de luchthaven in New York doet denken. Dat is toch ook geen cadeau voor die mensen. De hele shift naar die bekakte tronies kijken. Wat een moment van warme welkomstgroeten en dikke knuffels zou moeten zijn, verwatert in een akelig vacuüm van nagelbijten, zuchten, zweten, staren en knarsetanden. Het vacuüm tussen her verlangen naar de VS en het binnentreden van het land. Geen wonder dat het daar zo’n dooie boel is. Iedereen moet er zo’n belabberd gezicht opzetten om toch maar een beetje op de foto van de reispas te lijken. Zo ziet iedereen er verdacht uit. Geen ontwapende glimlach, geen op hol geslagen wenkbrauw, geen scheef mondje,… Berg de trukendoos voor een snelle passage maar op. Het vlot enkel als je je boeventronie opzet.

Als je alleen aan het loket staat, valt dat allemaal best wel mee. Een reispas vol Amerikaanse stempeltjes helpt ook wel, het geeft vertrouwen dat deze heer Amerika-proof is. Helaas moet ook ik mijn reispas vernieuwen waardoor de grenswachter dus vier maagdelijke pasjes overhandigd krijgt en er bovendien twee stressfactoren aan mijn zijde zullen staan. Twee snoodaards die heel benieuwd zijn hoe ik het er zal vanaf brengen op deze korte maar intense sollicitatiebabbel om het land binnen te mogen. Daarom dringen enkele duidelijke afspreken met de familieleden zich op:

  1. We vermijden onnodig oogcontact want het laatste wat je wil aan zo’n loket is een slappe lach. De ogen blijven strak in de kassen steken. Er wordt niet gerold met de ogen.
  2. Als papa spreekt, zwijgt de rest. Er worden ook geen vragen gesteld, noch antwoorden van de papa in vraag gesteld. Focus!
  3. Als Het Sujet In Uniform iets vraagt aan de kinderen, dan wordt er in het Nederlands geantwoord aan de papa die dan het gepaste antwoord zal overmaken. Papa is vrij om een ander antwoord te formuleren. Ook in dit geval blijven de ogen strak in de kas, de plooien strak in het gezicht.
  4. Bij het (lange) wachten, laten we het fantaseren achterwege. En al zeker over mogelijke arrestaties of eigenaardigheden van Het Sujet In Uniform. Het fantaseren verhoogt de stress en leidt enkel tot onbedwingbare lachstuipen.
  5. Zorg dat je doordrongen bent van deze regels want het laatste wat je wil in de wachtrij zijn discussies over gedragsregels in de wachtrij.

Wetende dat deze grondregels met het diepste respect en volste vertrouwen nageleefd zullen worden, biedt me rust. Het is meteen een van de grootste kapen van reizen naar Amerika die zorgeloos genomen is. Ach, reizen. Geef toe, alles staat of valt met een weldoordachte voorbereiding. Details lieve reizigers/dromers, details doen het ‘m.