Waarheen de weg, en tips ons voeren

oktoberwaarheendewegentips

Het leuke van flexibel reizen is dat je per dag kunt bepalen waar de route van vandaag heen gaat. Dat kan tot onverwachte bijzondere ontdekkingen leiden, maar ook tot bijzonder onverwachte ontdekkingen. Deze week waren wij, zoals niet gepland was, toch naar Los Angeles gegaan. We waren in de buurt van Las Vegas, maar sloegen die stad over omdat we daar eind oktober, nu dus, een aantal bijzondere dingen gepland hebben. Daar moesten we weer naar toe terug. En omdat we een aantal parken niet hebben gedaan, waaronder, jawel, de Grand Canyon, hadden we een ‘tussenweekje’ Californië.

Kwestie van kiezen

De Grand Canyon overslaan? Ja. Het zou er de week dat wij er heen wilden, extreem koud zijn. Overdag nog wel rond de 16 graden, maar zo ongeveer -7 ’s nachts. En zoals ik al eerder schreef voeren we voor zowel de camper als voor onszelf een ‘antivries’ beleid. De Grand Canyon was dus ‘buiten bereik’. We hadden natuurlijk ‘een dagje’ kunnen doen. Snel er doorheen en dan heel vlug naar warmere gronden om te overnachten, maar dat is hetzelfde als in een half uur door het Rijksmuseum rennen en een blik op de Nachtwacht werpen. Daar hadden we geen zin in. Vooral ook omdat ‘warmere gronden’ betekende dat we zo’n 100 mijl van de South Rim van de Canyon uit moesten komen, volgens de weerberichten. Kortom, de Grand Canyon staat, net als Yellowstone en Grand Teton, die dicht waren toen wij daarheen wilden, op ons volgende ‘to do in de VS’ lijst. Want terug willen we absoluut!

Op de fiets

Dat tussenweekje heeft wel weer wat leuke tips opgeleverd van Amerikanen. Waar we ook zijn, mensen vragen aan ons waar we vandaan komen, wat we gezien hebben en hoe we het vinden. En wij geven antwoord en knopen gesprekjes aan die vaak leiden tot leuke, mooie, grappige en bijzondere suggesties. Soms blijkt het voor ons toch niet interessant. Want in Amerika zijn ze gek op geschiedenis, zo hebben we gemerkt. En als er in een dorpje ook maar één huis ouder is dan 1960 is het zo ongeveer al historisch. Zo krijgen we van een uiterst vriendelijk stel de suggestie om , als we toch de kustroute via Highway 1 naar het noorden namen, om te stoppen in Montecito . “Zo leuk” vertellen ze. Wij komen inderdaad langs Montecito en rijden het dorp in. Wanneer we zoeken naar de historische dorpskern stopt er een truck naast ons met de vraag waar we naar zoeken. We parkeren de camper, hij zet zijn auto ervoor en stapt uit. Hoofschuddend zegt hij dat er wel wat leuke hikes te maken zijn, maar dat het dorp niet echt spannend is. “En ik kan het weten, want ik woon hier”, grinnikt hij. “Maar als je iets grappigs wilt zien, reis dan door naar Solvang. Dat is een Deens dorp, met niet alleen een echte historische en originele dorpskern, maar ook de lekkerste Deense koeken van Amerika.” We praten nog even over zijn werk, nemen hartelijk afscheid en zetten koers naar Solvang.

En zo komen we, totaal ongepland, op de leukste, grappigste of soms ook sufste plekjes uit. Of op een plek die, na een omweg van 150 mijl al sinds 1975 niet meer blijkt te bestaan. Zoals de Miracle Hot Springs in Californië. Volkomen verlaten liggen de restanten van een eens zo bloeiende attractie, doods aan de rivier. Het plaatsje staat op elke kaart. Zelfs de website van de staat Californië meldt dat het een unieke belevenis is. Dus leek ons wel leuk om hier naar toe te gaan, na ons eerdere bezoek aan een andere Miracle Hotsprings. Hoe gek is het dan om alleen nog wat oude, aftandse en gebarsten betonnen bakken aan te treffen. Ja, we hadden een kilometertje naar beneden kunnen hiken. Om in een volkomen verlaten omgeving, midden in de bergen, in de natuurlijke bron te gaan zitten. Maar daar hadden we aan het eind van de dag geen zin meer in. En zelfs zo’n rare omweg is dan weer een bijzondere belevenis.